คราวซวย

“เกิดเป็นยามต้องทำได้ทู้กอย่าง” เสียงลากยาวของอดีตยามอย่างอเล็กซ์ เคย์ตันดังขึ้นเมื่อหมดเบียร์ไปหลายเหยือก แสดงให้เห็นว่าเขากำลังอยู่ในภาวะกรึ่มได้ที่ แต่ก็ยังกวักมือเรียกสาวเสิร์ฟไม่หยุด เล่นเอาพวกเราเริ่มเอามือตบกระเป๋าบ่อยครั้งขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่ามันยังอยู่ตรงนั้น ยังไม่โดนมือดีแอบจิ๊กไปเสียก่อนที่จะได้จ่ายค่าอาหารมื้อนี้ เพราะจากการคำนวนคร่าว ๆ แล้ว เราคงต้องลงขันกันหลายคนถึงจะพอ
อเล็กซ์เล่าว่า อาคารจอดรถของคาสิโนนั้นมีหลายส่วน ทั้งที่อยู่ในตัวตึกและกลางแจ้ง โดยลานจอดรถกลางแจ้งนั้นเป็นลานจอดรถชั่วคราวที่ถูกแบ่งพื้นที่มาจากสนามหญ้า เนื่องจากมีลูกค้ามากเกินความคาดหมายจนที่จอดรถไม่พอ ทางคาสิโนก็เลยจัดแจงพื้นที่ให้ลูกค้าไปจอดชั่วคราวระหว่างรอสร้างอาคารจอดรถเพิ่ม และปัญหาที่เกิดกับอเล็กซ์ในคราวนี้ก็เกิดขึ้นที่นี่แหละ ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำให้เขาต้องจดจำไปจนวันตายเลยทีเดียว
ลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งโบกมือเรียกอเล็กซ์และแจ้งว่ารถของเธอยางแบน เขาจึงวอไปหาหัวหน้างานเพื่อแจ้งเหตุ และได้รับคำตอบกลับมาว่าให้เขาจัดการเปลี่ยนยางล้อให้เธอซะ ซึ่งมันจะไม่ทำให้เขาหัวเสียเลยหากว่ารถสี่ล้อคันโตของเจ้าหล่อนจะไม่จอดอยู่กลางแจ้ง ซึ่งฝนที่ตกลงอย่างหนักในวันนั้นได้จัดการเปลี่ยนลานจอดรถชั่วคราวให้กลายเป็นสนามโคลนไปเรียบร้อยแล้ว!
“ผมต้องมุดเข้าใต้ท้องรถถึงสองรอบ” อเล็กซ์กล่าว รอบแรกเพื่อเอายางสำรอง ส่วนอีกรอบคือเอายางที่แบนนั่นไปเก็บ แน่นอนว่าตัวของเขาในตอนนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่ทั้งที่ทุ่มเทให้กับการแก้ปัญหาแก่ลูกค้าถึงขนาดนั้นก็ยังไม่ได้แม้แต่คำขอบคุณหรือรู้สึกซาบซึ้งจากเธอคนนั้นแม้สักนิด แถมเมื่อกลับมาถึงที่ทำงานยังต้องโดนหัวหน้างานคนเดียวกับที่คุยวอด้วยกันด่าอีกที่ทำชุดสกปรก
“รู้งี้ผมจะแก้ผ้าเปลี่ยนยางให้รู้แล้วรู้รอดไปเล้ย!” ยามผู้เคราะห์ร้ายกล่าวทิ้งท้าย

Leave a Reply